Pani Zofia przystanęła na chwilę. Rozejrzała się uważnie dookoła. Kolorowe światła na scenie, barierki okalające plac, ludzie dość ciepło ubrani jak na pierwsze dni kwietnia, Jego portret, pod nim kwiaty i znicze. Jest i biały namiot, gdzie harcerze rozdają świece. Podeszła bliżej.

- Po ile znicze ?-zapytała.

- Co łaska- odpowiada z zadowoleniem jeden z chłopców.

- To na Parkinsona – pospiesznie dodała stojąca obok z zapalonym zniczem staruszka.

Pani Zofia wrzuca do skarbonki kilka monet. W zamian dostaje zapalony znicz z naklejką fundacji, którą właśnie wspomogła.

I ja wrzucam pieniądze do skarbonki. Wybieram jeden z wielu. Czerwony. Schodzą najszybciej, już prawie sie kończą. Zostają tylko żółte i pomarańczowe. Czerwony kojarzy się z miłością, z żywa miłością, namiętnością, a może z krwią, cierpieniem, czerwonym ornatem kapłana, tym z drogi krzyżowej. Harcerz zapala teraz i moje światełko. Pani Zofia stoi obok, w zamyśleniu przygląda się małemu ognikowi w czerwonym lampionie. Ciepło świecy odbija się w jej oczach. Podnosi wzrok, patrzy na duże zdjęcie w oddali.

- Idę to tam postawić – powiedziała kierując słowa w moją stronę – nie sposób o Nim nie myśleć. Bardzo mi Go brakuje. Każdego dnia. Pamiętam tamtą audiencje. Ucałowałam pierścień. To było takie ważne. Takie niewiarygodne.

Zadziwił mnie spokój w spojrzeniu i głosie tej starszej kobiety.

- Takiego człowieka nie będzie już nigdy – dodaje, po chwili namysłu – Ja lubię tego papieża, który jest teraz, ale to już nie to samo. On był jedyny. On był…- nagle milknie. Słychać próbę przed zbliżającym się koncertem dla Niego, dla tych, którzy Go słuchali. Z głośników płyną w przestrzeń słowa.

- Słyszy Pani? To ten głos- dodaje, wracając wzrokiem z oddali, znów patrzy na płomień w swoim czerwonym zniczu. – Tym się żyło proszę Pani, i żyje sie nadal . Cieszę się, że mogę tu przyjść po raz kolejny i zostawić świecę. Byłam tu jak umierał, byłam rok i dwa lata temu. Też zostawiałam. Mam też kwiatki – mówiąc to pokazała mi bukiet tulipanów w papierowej torbie.

- Zostawi je Pani tutaj ?

- Nie. Zabiorę do domu. Postawie je w wazonie. Niech żyją.

Znów spojrzała na Jego twarz w oddali. Zdjęcie zrobione w 1979 roku, na Placu Piłsudskiego, przez jednego z fotografów agencji prasowej. Duży porteret, ukazujący twarz młodego papieża, z tym zatroskanym i wesołym zarazem spojrzeniem, ukochanym przez Panią Zofię. To spojrzenie, spotyka się teraz z Jej wzrokiem. To dla Niego żyje, dla Niego przychodzi tu co roku aby zapalić czerwony znicz.

Przychodzą też inni.